10 februari 2011

De dood

Nee, zeker niet een vrolijk onderwerp, noch een waar je je graag in verdiept, of over nadenkt, en ook zeker niet een onderwerp dat ik hier zo uit eigen beweging bespreek omdat het mij bezighoudt, integendeel, ik sta volop in het leven.

Nee, het ging om een vraag die ik stelde: If you could see into the future, would you do it different now?

Waarop iemand, wellicht gekscherend, mij antwoordde: Ofcourse I would. Unintentionally, though. I'd probably kill myself. What's the point in living, then?

Waarna ik de persoon in kwestie niet geheel begreep, indien je het anders had gedaan, en je er nu niet meer was, was dat een gewenstere situatie dan degene waarin je nu bent, en je dat niet wenst? Ik weet niet of het streven naar leven, leven zelf definieert, maar toch.



Want wat als zo'n situatie toch niet als gewenster, of beter wordt beschouwd, is het dan nog steeds hetgeen wat je zou willen doen, streef je naar een mindere uitkomst, en wat zegt dat over hetgeen je nu hebt, is dat beter?

Of als het het wel is, een gewenstere situatie, die je toch niet gekozen hebt destijds, is het dan niet alsnog een bevestiging van hetgeen je nu hebt gekozen, een situatie waarin je nog zaken kunt veranderen. Of is het het bewijs van dat je liever nog een 3e weg had ingeslagen, en is het enkel een overdrijving van het spijt hebben van datgeen je tot dusver hebt gedaan?

Men moet in mijn opinie de dood niet zien als uitweg voor het leven, het is in zekere zin vluchtgedrag, dus onbezonnen, en lichtelijk overdreven. Tenzij de nullijn niet te bereiken valt op een andere manier. Wanneer de pijnen hevig zijn, en een mogelijke uitkomst niet lang. Men niet enigszins fier, naar een toekomst kan zien, en men is zeker niet bang.

Dan kan men geluk uitzetten tegen tijd, het overwegen om lengte in te ruilen voor kwaliteit. Zolang die kwaliteit niet op een andere manier is na te streven, want de dood volgt altijd nog, maar het is pas dood na een leven.

Het doet je toch denken, wat als degene het serieus bedoelde, en niet gekscherend?

Degene wist te antwoorden: Als je de toekomst kent, geeft het naar mijn idee geen voldoening meer. Het is dan niet zozeer een leven leiden, maar een leven leven. Het feit dat je de toekomst kent betekent dat al je keuzes al vast liggen. Op het moment dat je gaat voorspellen kan je er nog iets tegen doen. De enige motivatie die dan nog rest is het leven leven als behoud van een goed leven voor je geliefden.

Wat mij deed denken; er zijn ongetwijfeld mensen die het doen, leven leven als behoud van een goed leven voor je geliefden. Of dat voldoening geeft? Ik denk dat het feit dat men het doet, er zich voldoende over uit laat.

Mag dit argument omgedraaid worden? Halen mensen die het niet doen, geen voldoening uit het geven van een goed leven aan de geliefden? Ik ben van mening dat het een afweging is, en zoals alle keuzes, niet een die je iemand mag aanrekenen, omdat je niet weet, en opdat je het nooit zult weten, wat verdere factoren zijn geweest.

Daarvoor moet je de andere kant van het verhaal kunnen horen.