23 juni 2014

Onbekend terrein

Ineens valt alles weg. Tenminste, zo voelt het, want in werkelijkheid laat je achter wat tot nu toe alles was. Sommigen voelen dat aankomen. Ik niet. Dat, of ik geef er niet eerder aan toe dan wanneer het moment daar is.

Terugkijkend was het ruim 3 jaar terug een fantastische tijd. Op een piek, qua resultaten en verwachtingen. Toch was het voor mij over. De zin verdween, woorden ook, steeds stiller. Tevreden over hetgeen ik had, maar niet met waar het heen ging. Klap kwam hard, m'n beslissing volgde, daar ging alles.

Nu, 3 jaar later. Goed aan gedaan? Ja. Spijt? Ook. Niet van de keuze, wel van het moment. Van de puinhoop die het achterliet. Zaken die ik, zo goed en kwaad als het kan, nu nog help opruimen. Verder dank, veel dank voor het begrip dat kwam. Van alle kanten; vrienden, collega's, klanten.

Alles weg, onbekend terrein. Maar wel met een kans; de kans om nu de juiste weg te vinden. Wat dat betreft al 3 jaar onderweg. Het is een eind rijden, maar de reis is prachtig.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen