23 juni 2014

Toch anders

Wetende dat dit zo niet langer gaat, maar de spiegel ontwijken. Er is teveel mee gemoeid, te veel emoties, zo lang ook al nu. Adviezen te over, onveranderd echter, al jaren geluiden waarvoor je de oren sluit. Je ziet het wel. Toch lijkt het anders.

Want wat maakt het zo sterk, dat je doorgaat, weg met de meeste weerstand kiest, niet de makkelijke uitkomst. Zou de tijd je imuun maken, meer dan wonden helen?

Er is niets mis, maar je denkt wel na. Niet helder meer, amper vooruit. Geen idee meer waardoor, maar de vastberadenheid blijft. Doorgaan, het wordt vast beter, is geen optie meer.

Tijd is de grootste vijandige vriend, of vriendelijke vijand, voor ieder relatief, maar eindig in duur. Eens moet er een keuze gemaakt worden, stappen gezet. Ging zo lang zo mooi, kan dat niet door?

Je vraagt om een doel, planning misschien? Is er nog iemand die weet waarvoor hij het doet? Maakt dit sterker of verlamd het alleen, voor wie nu het beste. Welke actie is nodig, moet dat meteen?

Of kan het wachten, besluiteloos laten rusten. Komt vast wel weer goed. In stilte klaagt niemand. Dat is best prettig, maar stelt niet gerust. Want hoe mooi het ook lijkt. Toch is het anders.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen